De niet zo gunstige weersomstandigheden zijn volle zonneschijn en temperaturen tot boven de 24°! Waar waren de voorspellers mee bezig? We gaan, na rijp beraad nog maar eens langs kronkelwegen het natuurpark Vercors verkennen. Onderweg naar onze eerste bestemming rijden voor bij 1000den en 1000den notenlaars. Het is hier dan ook de streek van de Noix de Grenoble.

Na een goede drie kwartier komen we aan bij Pont-en-Royans langs de oevers van de Bourne.

Een 2 sterren bestemming volgens onze Michelin. Het is een zeer pittoreske plaats, maar veel woningen zijn in verval. Waar haal je het idee om op een rots over een rivier te gaan wonen?

Als er te veel water staat in het stuwmeer een beetje verderop wordt, gelukkig na een alarm, het overtollig water geloosd en stijgt de rivier snel zodat alles wat te dichtbij staat samen met het water verdwijnt. Na een half uurtje hebben we het allemaal wel gezien.

Even verderop langs de mooie “Gorge (ik ken geen nederlandstalige woord hier voor) de la Bourne” rijden we naar de grotten van Choranche (3 sterren).

Bezichtigen kan alleen op bepaalde tijdstippen met een gids. De grot is een van de 5 in de wereld waar men superfijne holle stalagtieten, 3 millimeter dik en tot 3 meter lang terugvindt.

Deze zijn enorm gevoelig voor licht warmte zelfs “mensenadem” zodat de grot alleen maar in kleine groepjes kan bezocht worden en er in het hoogseizoen regelmatig mensen geweigerd worden. Een ander merkwaardige verschijning zijn de grottenwaterbewoners, een soort waterhagedis zonder kleur. Deze komen oorspronkelijk niet in deze grot voor maar wel in grotten in het oosten van Europa maar aangezien ze daar met uitsterven bedreigd zijn door de verslechtering van het milieu en de omgevingsverschijnselen in deze grot hetzelfde zijn heeft men hier een kweekprogramma opgezet Het enige probleem is dat deze dieren maar om de 10 jaar vruchtbaar zijn dus dat wordt iets van lange adem.

Na een honderdtal trappen komt men in een grote zaal waar een lichtshow wordt geprojecteerd op de wanden. Na de toer van een uur is er ook nog een demonstratie over hoe de eerste mensen leefden. Maken van messen en pijlpunten uit silex, het maken van vuur met silex.  Deze grot verdient zijn 3 michelinsterren zeker.

Om niet langs dezelfde weg terug te rijden stel ik voor om via de Route des Ecouges (2**) verder te gaan. Het eerste gedeelte is tamelijk recht, de weg is een beetje smal, maar toch breed genoeg. Maar vanaf de tunnel van P. Chabert d’Hières wordt het minder leuk om niet te zeggen gevaarlijk. Om te beginnen is er de tunnel, 500m lang, zonder verlichting en juist breed genoeg voor 1 auto, er is niks voorzien om de auto’s beurtelings te laten rijden. Er zijn 2 “garage de passage” voorzien, uitwijkplaatsen waar net 1 kleine auto in terecht kan. Wij hebben geluk en zijn niemand tegen gekomen (er rijden hier ook fietsers en moto’s door). Eens door de tunnel is de weg nog breed genoeg voor 1,5 auto’s en in sommige bochten en minitunnels wordt dit terug herleid tot 1 auto breed. Onmiddellijk wordt deze weg geklasseerd als over mijn lijk dat we hier nog terugkeren. Hoe meer sterren de wegen krijgen van Michelin hoe mooier ze zijn maar ook hoe minder aantrekkelijk voor (de maag) van mijn reisgezel.

De rest van de trip is het vertellen niet waard.

Nu nog een laatste feestje om het einde van onze vakantie te vieren.

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb dan zal ik de foto’s er bijvoegen. En toevallig had ik vandaag 10 minuten.

De weergoden doen nog eens een mooie inspanning en al vlug gaat de temperatuur de hoogte in. Ideaal om in de buurt van de camping, dus geen kronkelwegen met de auto vandaag, een korte maar toch sportieve wandeling te maken.

Het landschap kan je vergelijken met de Ardennen, een beetje stijgen, een beetje dalen, velden en bossen. Het is een zeer rustige route, 5 auto’s en een tractor zijn we tegen gekomen. De gevolgde wegen zijn ook voor het grootste deel bospaadjes, af en toe een stuk door de velden en op een bepaald moment dwars over het erf van een boerderij waar het snelstromend beekje nog recent opgeknapt was om als wasplaats te dienen.

De weg volgt voor een deel een afgedankte spoorlijn en het laatste deel is eigenlijk een stukje van de GR65 (route naar Compostella). De kastanjes, beukennootjes, eikels, en braambessen zijn klaar voor de pluk. In het bos steekt een verschrikt ree nog snel de baan over, een vos met mooie lange staart keert vliegensvlug om. Wij zijn dan ook indringers in hun stille territorium. Op een stukje van onze weg met verschillende bloemen zit het vol met vlinders, witte, blauwe, bruine met geel, oranje… en ze zijn zelfs bereid even te poseren voor de fotograaf.

Veel hoogtemeters hebben we niet gedaan maar op sommige plaatsen was het stijgingspercentage aan de hoge kant, om een of andere reden ging het dalen iets rustiger. Ons hoogste punt (vertrek) was 322m en het laagste 250m, met alle mogelijke variaties tussen door.

Gezien de niet zo gunstige weersvooruitzichten voor morgen hebben we de voortent maar al opgeplooid. Het is te koud om s’morgens buiten te eten en s’avonds vanaf 8 uur wordt het ook zeer frisjes. Het eten in het restaurant is zeer goed en niet duur, waarom dus koken! 😊

Gisteren zijn we volop voor de natuur gegaan, vandaag kiezen we voor cultuur, architectuur, shoppinguur etc. Hiervoor hebben we Chambéry uitgekozen. In de brochures wordt Chambéry voorgesteld als de meest Italiaanse stad in Frankrijk.

We nemen de kortste en snelste weg, via de péage. Voor iets meer dan 20km, inclusief twee tunnels kost dit 4,2€ per traject. Onze GPS brengt ons naar een parking in de buurt van het oude stadscentrum. We mogen binnenrijden maar de parking staat propvol op een plaats voor gehandicapten en een plaats voor een Smartje na. Er zijn wel auto’s die af en toe wegrijden, maar dan zijn we telkens de tweede in de rij. Maar alles komt goed en na drie toeren staan we geparkeerd.

De beste manier om informatie te krijgen over de stad is via het “office de tourisme”. Na een beetje wandelen vinden we een eerste wegwijzer naar dit infokantoor. We moeten een beetje terug. De volgende wegwijzer is naar links en dan niks meer. Maar in het busstation kunnen ze ons helpen. In het Office de Tourisme worden we zeer goed geholpen met een plan en veel uitleg over de oude stad en zijn monumenten. De toer in de oude stad is ongeveer 2 km lang en op de grond ligt alle vijf meter een grote koperen nagel met een olifant erop.

De Chambériens zijn zot van hun olifanten. De olifantenmanie is het gevolg van een weldoener, Generaal de Boigne, Het is een hulde aan zijn vier oorlogscampagnes in India waar hij ook zijn fortuin heeft gemaakt (toen kon dat nog, nu heet dat corruptie, slavernij, uitbuiting….). Het belangrijkste monument van de stad is een fontein, een kolonne en een standbeeld met vier grote olifanten in een beeldhouwwerk samengebracht.

Maar we volgen dus de toeristische route uitgestippeld op de grond, en ook op een kaart. Er zijn veel pleinen met oude gebouwen, maar de meeste hebben nu een andere bestemming Oude chique residenties doen nu dienst als appartementen en veel geld wordt er aan het onderhoud niet gespendeerd. Er zijn veel oude gebouwen en straten die dringend een beetje (veel) oplapwerk nodig hebben. Het is actueel beter verkoopbaar om in natuur te investeren in plaats van in cultuur. Op de Place du château staat er natuurlijk een kasteel. In de 13^de eeuw kocht de Graaf van Savoie dit gebouw. In de 16^de eeuw verhuizen ze naar Turijn maar in Chambéry blijft hun administratie (Vandaar de verwijzing naar de meest Italiaanse stad).

Zoals in Lyon zijn er ook traboulées maar in een veel slechtere staat, vooral grijs en donker en vies.

Er zijn ook een paar mooie trompe l’oeil die door de toeristische dienst in de hemel geprezen worden maar daar onder en tegen staan de verzamelde vuilniscontainers van de wijk, kon beter.

Natuurlijk passeren we ook langs “het” monument “ de fontein met 4 olifanten”. Er is veel symboliek maar niet alle kunstkenners vinden het mooi.

Het inwendig uurwerk begint te grollen en het is dus tijd om in een Italiaanse stad langs te gaan bij een Italiaan. De wereld is klein. We worden bediend door een Italiaanse Belg uit Charleroi (zijn ouders wonen er nog) die elk jaar in Januari drie weken verblijft in Mariakerke. De ossobuco en de gelatti waren heerlijk en brachten ons dan toch nog in Italiaanse sferen. In de namiddag brengen we nog een bezoekje aan de Kathedraal.

De binnenkant van de Kathedraal is in 1830 door de schilder Vicario volledig beschilderd met trompe l’oeil zowel de muren als het plafond, een echt kunstwerk. Het is zeer misleidend, je zou kunnen zeggen dat deze kerk een grote leugen is!

Via het stadhuis komen we terug bij onze startplaats.

De terugreis gaat vlot en er is nog voldoende tijd over om van het zwembad te genieten. In het buitenzwembad is het water warm en in het binnenzwembad is het koud!

Gisteren waren we een beetje laat op de camping om nog brood te bestellen voor vandaag. Maar een goede reisleider zorgt ervoor dat er s’morgens bij het ontbijt toch nog het nodige aanwezig is.

De campingbrochure stelt een aantal wandelingen voor in de regio. Wij gaan voor optie 1 en eventueel ook nog voor optie 2.

Optie 1 is een wandeling in de Cirque Sainte Memé. Nu het was een heel circus om er te geraken. Maar gelukkig spreken ze hier hetzelfde Frans als wij. Een vriendelijke mijnheer legt ons uit hoe we er moeten geraken want onze gps wil ons alleen maar langs de verkeerde kant van de eenrichtingswegen sturen. Er staan wegwijzers maar je moet vanaf het chique Grenoble komen om ze te zien. De wegen kronkelen steeds meer en het stijgingspercentage gaat ook de hoogte in. Na een gesloten hokje voor peage, niet van toepassing buiten het seizoen, komen we op de grote parking waar alle wandelwegen in de buurt van de Cirque Sainte Memé beginnen. Na een beetje rondkijken gaan we voor de rode vossenroute langs de cascades.

De parking bevindt zich op een hoogte van 847 meter.

Via een niet zo eenvoudige wandelweg, eigenlijk een droge rivierbedding, gaat het zeer stijl naar 1035 meter.

Onderweg staan er panelen: “met dit is een zeer gevaarlijke route en nog veel andere aanbevelingen”, maar eigenlijk is het te laat.

Een paar minuten later worden we overweldigd door het prachtige zicht op de grote waterval. In de buurt van de waterval is het veel koeler en vochtig.

De weg terug naar de parking is een eitje. Na 1 uur dertig zit onze tocht erop en is het tijd voor een hapje en een koel drankje. In onze picknickmand zit het nodige, de brasserie aan de parking is gesloten tijdens het laagseizoen.

Het is nog te vroeg om naar huis te gaan dus doen we optie 2 er nog bij. Via duizend kronkels, met een passagier die nogal rap wagenziek wordt maar het uitstekend doet, gaat het richting Col De Porte (1326m). Vanaf deze col is het nog 6 km met nog meer kronkels tot aan de chalet Charmant Som (1670 meter). Nu is het met de benenwagen verder naar de top van de Charmant Som een 3*** attractie volgens Michelin. 

Tussen de koeien, met bellen, volgen we een smal wegje naar de top. Als je denkt nu ben ik er is er nog een kleine verrassing.

Je moet nog een beetje dalen om dan terug te stijgen naar de top op 1867 m. Het panorama dat je hier voorgeschoteld krijgt is prachtig (3***).

Je moet natuurlijk ook terug naar de auto. Het stijgen was moeilijk, een beetje last met ademhalen, maar het dalen is niet gemakkelijker, een beetje last met de kuiten en de tippen van de tenen. Maar in de chalet (gelukkig wel open buiten het seizoen) wacht er een koele Perrier om de dappere wandelaars te belonen. Niet alleen verrassen de koeien ons met een bellenconcert (je moest door hun wei om aan de chalet te geraken), een ander attractie van de chalet zijn de vele mooie kippen die er rondlopen en die bij de gasten die eten besteld hebben gaan bedelen voor restjes.

Via dezelfde kronkelwegen, niet goed voor de passagier (maar zij is zeer dapper), gaat het terug richting Camping. Vooral bij het uitstappen voel je al dat deze inspanningen, voor de ouderen onder ons morgen gevolgen zullen hebben. Voor wat hoort wat en een oud Vlaams gezegde zegt immers dat kermis een geseling waard is en de vergezichten die we vandaag gehad hebben waren een kermis voor het oog

Het eerste wat we zien als we deze morgen de caravandeur openen zijn twee spelende konijntjes die vliegensvlug verdwijnen, nochtans staat “konijn met pruimen” niet in ons kampeerreceptenboek

We moeten opzoek naar relatief goedkope, benzine. Daar we toch al onderweg zijn kunnen we ook een bezoekje brengen aan de markt van La Tour Du Pin. Blijkbaar gaat iedereen zijn bezoekje brengen aan de markt. Een legaal parkeerplaatsje vinden is niet zo evident. Bij de derde poging hebben we succes. We moeten nu wel effen stappen maar zo ontdekken we de verschillende verkeersarme winkelstraten. Op de markt is er een overgroot aanbod aan stoffen met veel blingbling, en ook een beetje halal is in aanbod. Heel veel marktgangsters lopen dan ook rond met een hoofddoek.

Deze namiddag gaan we naar het museum van de Chartreuse op 849 meter hoogte. Het megagrote klooster van de Karthuizers is niet te bezoeken maar een oud aanhangsel: La Correrie is te bezichtigen.

In het museum probeert men het leven van een Karthuizer, een kluizenaar in dienst van God (de rest is niet belangrijk), zo nauwkeurig mogelijk uit te leggen. In essentie komt het erop neer dat men in een cyclus zit van bidden, lezen, zingen, naar de mis gaan (3 maal per dag) De middernachtmis die ze samen in de kapel bidden en die voorafgegaan wordt door een mis die elke pater apart in zijn cel opdraagt duurt maar liefst 3 uur en een klein beetje eten. De rest van de dag komen ze hun cel niet uit, alleen op zondagmiddag wordt er in stilte gezamenlijk gegeten. De andere maaltijden worden alleen in de cel genomen en ze worden net als bij gevangenen door een doorgeefluik opgediend, datzelfde luik kan in geval van nood ook gebruikt worden om een papieren bericht door te geven.

In onze ogen een saaie boel maar zij geloven erin. Gelukkig zijn er ook nog broeders en leken die de boel een beetje doen draaien. Om centen binnen te krijgen brouwen ze een elixir en likeur (gele en groene). In België is zou dat natuurlijk bier zijn. In het supergrote klooster hebben ooit 398 monniken gewoond. Vandaag zijn er nog 30 monniken aanwezig. Ooit waren er 21 klooster verspreid over de wereld zoals in Korea, Brazilië, Argentinië, USA maar vooral in Italië, Spanje en Frankrijk.

Genoeg over de monniken, nu gaan we het hebben over hun fameuze drankje(s). Daarvoor moeten we ons verplaatsen naar de Caves Chartreuse in Voiron. In 1605 (deze datum staat op alle producten) is er een zekere Franciscus H. uit Parijs die een boek schrijft over allerlei planten die goed zouden zijn voor de gezondheid. De monniken gaan aan de slag met dit handboek en produceren een aantal medicijnen (Apothekers avant la lettre) op basis van deze kruiden.

Er wordt nog altijd een medisch, dat zeggen zij, elexir gemaakt dat goed is voor bijna alles. Maar na nog een beetje meer experimenten brouwt men twee likeurtjes die veel lekkerder zijn en dus veel bijval kennen. De gele Chartreuse van 43° en de groene van 55°. Jaarlijks worden er 1,7 miljoen flessen gemaakt. Tijdens het bezoek gaan we ook in de grootste stockageruimte ter wereld voor likeur. De kelder is 164 meter lang. Er zijn twee monniken die het geheime recept kennen en instaan voor de kwaliteitscontrole van het product hun opleiding neemt zo maar eventjes 5 jaar in beslag. Zoals alle bezoeken aan drankproducenten is er natuurlijk een proeverij.

De tijd gaat snel, en de wegen zijn traag. Vandaag is het tijd voor de eerste originele en unieke camping-bbq van de vakantie. De kolen zijn goed aan het gloeien, nu er nog iets lekker op smijten en de dag kan niet meer kapot.

WIFI is geen exacte wetenschap. Op deze plaats is WiFi gratis maar ook ….

Het verhaal is genoteerd en zal op latere datum worden gepubliceerd.

We blijven proberen 😇😎

Vandaag niet veel bijzonders gebeurt. Een dagje niksen, of toch bijna niks. Op vakantie mag dat.

Langzaam maar zeker wordt de voortent en bijhorende afgebroken. Door de regendag van dinsdag is er wel wat kuis en droogwerk. De zon zorgt voor het nodige droogwerk en met een goede stevige borstel is het kuisen rap gedaan.

Na het “harde” werk is de beloning een stevige zwempartij. Dit is dus vakantie!

Een “verhaaltje voor het slapengaan” schrijven en lezen van een reis duurt heel wat langer dan van een vakantie, maar jullie moeten het hier maar mee doen.

Ondertussen is alles klaar voor onze volgende rit en genieten we voor de laatste keer van de animatie op de camping. Morgen zitten we in de streek van Chambery als alles goed gaat. Op onze “Tour de France” in het klein zijn we er wel in geslaagd om zowel de Atlantische kust als de Middellandse Zee aan te doen en zullen we de Pyreneeën en de Alpen van heel dichtbij gezien hebben.

Niemand had het voorspeld of voorzien maar deze nacht heeft het geregend, de handdoeken die buiten hingen te drogen hebben een extra spoelbeurt gehad met in plaats van  “Robijntje lentefris” “middellandse zee fris” ook goed. Gelukkig is het weer zo mooi dat ze rond de middag alweer in de kast lagen.

Deze morgen staat er niet veel op het programma, het is vakantie! Het enig probleempje dat moet opgelost worden is waar gaan we maandag heen?

Voor de drie mogelijke opties wordt er ongeveer hetzelfde weer voorspeld, voor zover dit correct kan zijn.

Optie 1 is naar het noorden van de Auvergne dichtbij Vichy (maar de Auvergne ligt nog vers in het geheugen)

Optie 2 is naar de buurt van Limoges ergens aan de Dordogne

Optie 3 is richting Alpen (in de buurt van Chambery)

Na veel wikken en wegen is de kogel door de kerk en gaat het richting Le Coin Tranquille in Les Abrets (Optie 3). Dit natuurlijk onder voorbehoud van last minute changes.

In Deel 2 van deze zaterdag geven we Elne nog een tweede kans. We moeten toevallig toch in de buurt zijn voor enkele boodschappen en een paar liters goedkope benzine. Er zijn meer winkeltjes open maar veel enthousiasme, ttz veel bezoekers, is er nog niet. Het stadje oogt veel leuker in de zon maar het blijft doods. We gaan voor een bezoekje aan de Kathedraal en het klooster. We moeten ons wel haasten want binnen een half uurtje begint er een huwelijk in de kathedraal en is er geen bezoek meer toegestaan.

De kathedraal dateert van de 11^de eeuw en het klooster van de 12^de – 14^de eeuw. Zoals zo dikwijls waren er oorlogen tussen verschillende Philippen, Karels en Louis met het gevolg dat de boel regelmatig kort en klein werd geslagen of in brand gestoken.

In het klooster is het wel opvallend dat verschillende steunpilaren heel mooi versierd zijn en verschillend motieven hebben.

Er is een tentoonstelling van verschillende kunstwerken van smeden, schoon maar niet betaalbaar voor een gepensioneerde. Verder is er nog een zaaltje ingericht met stukken die ze bij opgravingen gevonden hebben blijkbaar was er hier al van voor de Romeinen activiteit.

Terug op de camping gaan we nog voor een zwempartijtje, er is geen stoppen aan onze actieve vakantie😊

Dan is het eindelijk tijd voor onze “klassieker” van de vakantie. De wereldberoemde vakantieravioli van Panzani De pot die elk jaar meegaat om in geval van uiterste nood toch geen honger te moeten leiden. We zijn tot het besluit gekomen dat de vakantie ver genoeg gevorderd is om het risico te nemen om hem nu al op te eten. Hopelijk beklagen we het ons niet.

Het is niet om dat het vrijdag de 13de is dat we thuis blijven zitten. We hebben al gezwommen, grote wandelingen (in ons ogen is dat lopen) gemaakt. Nu nog fietsen en dan hebben we een soort triatlon in meerdere dagen weliswaar gedaan.

We vertrekken tijdig naar de bikeandbeachshop om onze fietsen op te halen Eerste kleine hindernis : vrijdag is marktdag en alle parkings, op een na staan vol met marktkramers. Na een beetje zoeken vinden we een mooi plaatsje, het is al laagseizoen. Na de nodige administratieve rompslomp kunnen we vertrekken richting Collioure. Er zijn mooie fietsroutes voorzien, maar je moet ze wel vinden wat in het begin niet zo evident was.

Onze eerste stop, koffiepauze, is in Argeles-sur-Mer Plage. De reddingsposten zijn hier nog wel bezet. Hier lijkt het nog een beetje meer seizoen dan in St-Cyprien Er is al veel volk op de been maar er kunnen er zeker nog een paar bij. We hebben onze dosis cafeïne binnen en kunnen dus verder richting Collioure. Het vlakke landschap verandert stilaan in een meer bergachtig streek. What goes up must come down, en Collioure ligt aan zee en dus worden op het einde van deze etappe vooral de remmen getest. 60km/hr in de afdaling is nog niet voor ons. Collioure heeft wel verschillende leuke straatjes.

Na de inname van voldoende calorieën gaan we verder richting Port-Vendres en de vuurtoren van Cap Béar. Port-Vendres heeft een kleine commerciële haven maar ziet er niet zo geweldig uit. De vuurtoren ligt voorbij het stadje op een tamelijk hoge klif, van hier kunnen we Banyuls, bekend van zijn portwijnen, en de Spaanse grens zien liggen.

Op weg terug naar Saint-Cyprien doen we nog een laatste stop in Collioure, om zeker te zijn dat we alle straten hebben gezien. Aan de hemel verschijnen enkele donkere tot zeer donkere wolken. Aangezien onze regenjassen op de camping liggen gaan we volle gas vooruit, 25 à 30km/Hr. Nu eigenlijk was dit niet nodig want een half uurtje later is het weer 10/10 blue sky de temperatuur blijft ook rond de 25graden hangen. Kou hebben we vandaag zeker niet geleden.

In totaal hebben we zo een 50km gefietst en nog een 5 extra kilometers door verkeerd te rijden. Het fietspadennetwerk kan wel wat beter. Van prachtig aangelegde en afgebakende paden kom je ineens op een zandpad of helemaal niets meer terecht of lijkt het fietspad aan de andere kant van de weg te liggen zomaar zonder enige aanduiding dan zijn de fietsnetwerken aan de Atlantische kust veel beter We voelen de inspanning maar vooral ons zitvlak protesteert. We zijn maar gewone platte landsfietsers voor korte afstand.

PS: We moeten eerlijk zijn het waren goede bommafietsen met een elektrisch gadget om gemakkelijker de hellingen etc te nemen. Het was het proberen waard maar we zijn er nog niet aan toe. In Oostende doen we het hopelijk nog enkele jaartjes met onze benenaangedreven exemplaren.

’s Morgens worden we wakker bij een aangename temperatuur. Het ontbijt wordt dan ook opgediend in de luxe lounge. In een optimale vakantiesfeer begeven we ons naar het zwembad. Hier loopt het al een beetje verkeerd. In plaats van het warme relax-bad gaan we voor het 25 meter bad, baantjes trekken . De watertemperatuur is hier een pak lager, blijkbaar is dat goed voor de prestaties 😊. Niet te geloven, voor de eerste keer in jaren, zelfs decenia, worden er 20 heen en weer baantjes getrokken.

In de namiddag staat er een minitrip op het programma. Na de wel zeer korte siësta vertrekken we naar Forca Real, neen dit is geen voetbalploeg maar een berg in een grote vallei. Boven op deze 701m hoge berg staat een hermitage uit de 17^de eeuw opgedragen aan Notre dame van Forza. Vanaf dit uitkijkpunt ziet je gemakkelijk Perpignan, de Middellandse zee, de baai van Collioure en de besneeuwde (sinds gisteren) Canigou liggen.

Naast de kapel staat ook een modern kunstwerk, eigenlijk is het een bolle spiegel die de achterliggende top weergeeft, een mooi effect

We dalen terug af richting Millas om er de nieuwe olie-molen van Saint-Pierre, of olieslagerij, te bezoeken. Bij de receptie/winkel is het zeer druk want er is juist een volle bus op bezoek. Maar geen nood een vriendelijke dame neemt ons even afzonderlijk voor een privébezoek aan de olieslagerij. Op de 60ha staan 60000 Arbequines olijfbomen.

Tussen 15 okt en 15 nov worden de olijven mechanisch geplukt en ter plaatse verwerkt. Via verschillende machines die de bladeren verwijderen, de olijven wassen, persen, mengen etc wordt uiteindelijk een lekkere olie geproduceerd.

We mogen dan ook nog eens van de olie, in verschillende versies (met truffel, citroen ect) proeven hmm. Het bedrijf werkt ook milieuvriendelijk want alle “afval” de olijfresten en het sap van de vruchten dat geen olie meer bevat wordt als meststof terug tussen de bomen gegooid.

We rijden nog een beetje verder naar “un des plus beau villages” Castelnou.

Castelnou ligt op een berg en is van ver al zichtbaar. Dit middeleeuws dorp, de eerste woningen dateren van de 10^de eeuw is inderdaad prachtig om te zien en om erin rond te kuieren. In de loop der tijden zijn er verschillende eigenaars geweest van het kasteel en omliggende huizen. In 1981 heeft een grote brand het kasteel bijna volledig vernietigd. In 1987 koopt een rijke bank, wie anders, het kasteel op. Vandaag is het gesloten want er zijn werken aan de gang om de veiligheid van de bezoekers te verbeteren. Actueel telt het dorp nog 70 inwoners. Hier waren de verschillende kunstenaar wel aanwezig en was hun winkeltje open. Zeer veel mooie dingen waren er te koop. Ook de cafés deden goede zaken Toch was het hier heel rustig, ik kan me niet voorstellen hoe de inwoners zich hier in het hoogseizoen voelen want te zien aan de grootte van de parkings buiten het dorp (de straatjes zijn te smal om een auto door te laten) moet het hier wel een volkstoeloop zijn.

Terug naar de camping dan maar.

We waren nu wel te laat om deel te nemen aan de pentanquewedstrijd! op de camping.