Het is heel de nacht blijven regenen. Maar rond half acht wordt het stil, geen druppels meer! Er zijn nog veel wolken maar de zichtbaarheid is al zeer goed. Langzaamaan gaat de temperatuur de hoogte in. In de voormiddag gaan we de noordelijke wandeldijk van Saint-Cyprien-Plage verkennen. Hier worden de strandbars al afgebroken. De zee is heel ruw en behalve voor een eenzame surfer moet de redder van dienst niet veel uitkijken. Hier doet de horeca wel nog goede zaken.

Na de middag is het volle zon, zoals het hoort. We beginnen aan onze grote wandeling via de lagune in het zuiden richting casino. De lagune is een dure wijk, veel nieuwe grote residenties met aanlegsteigers voor de boten van de eigenaars.

We hebben vandaag al een voldoende aantal stappen gezet om een kleine zonde te begaan. De vakantie is tenslotte halfweg en dat moeten we ook vieren. Maar waar verkopen ze de beste ijsjes? Na een beetje zoeken komen we terecht bij PiPaPo-icecreams. Eentje met veel sorbets en fruit voor madame en eentje met rhum-raisin, coco’s en banaan voor meneer.

We weten niet hoe de ijsjes van de andere verkopers smaken maar we zijn het er over eens veel beter dan de onze kan niet. De calorieën zullen op de terugweg voor een groot gedeelte wel verbrand worden, hopen we stilletjes.

De weersverwachtingen voor de komende dagen zijn weer normale temperaturen en uren zonneschijn. Hopelijk zijn ze juist. font-famil

We zouden het eigenlijk heel kort kunnen houden RAS (Rien a Signaler). Het heeft geregend en geregend en tussen de onweersbuien heeft het ook nog geregend. Tijd dus om een beetje te lezen,  plannen te maken voor het vervolg van onze reis, gezelschapsspelletjes te spelen etc.

Na de middag is er een kleine poging om te stoppen met regenen. We hadden al gepland om naar een  winkelcentrum te rijden in de buurt van Elne het dorpje hiernaast, Elna in het Catalaans. Na het shoppen is het nog altijd over en gaan we “le Centre historique” of “ville haute” van Elne bezoeken. De weg naar de parking naast het infokantoor was zeer goed aangeduid en er was meer dan plaats genoeg. Ligt het aan het weer, het feit dat het seizoen op zijn einde loopt of is dinsdag hier “nationale sluitingsdag” ik weet het niet maar we waren ongeveer de enige levende wezens die er rondliepen. Het stadje staat (zoals vele andere oude stadjes hier in de buurt) bekend om zijn vele kunstenaarsateliers. Ze hebben zelfs een bewegwijzerde wandeling die al de ateliers verbindt maar behalve De souffleurs de verre & créateurs (een mooie winkel/werkplaats) waar prachtige glascreaties te bezien zijn. Het enig probleem is dat deze creaties een prijskaartje hebben van minstens 3 cijfers voor de komma. Van de 13 andere zijn er maar 2 open, een restauratrice van schilderijen en een atelier met abstracte schilderijen.  Je kan beter ook geen dorst hebben want geen café te zien. Gezien de hoge ligging zou je ook mooie panorama’s hebben maar ook hier is het weer een spelbreker. Er zit dus niks anders op dan terug te keren naar de camping. We zitten nog niet goed in de auto of daar vallen weer de eerste druppels.

Om het met de woorden van een bekende Nederlander te zeggen “Elk nadeel heb zijn voordeel”. Door het geluid van de regendruppels op de voortent en de caravan horen we de karoké, amusement waar mensen die niet kunnen zingen toch zingen, niet. Animatie is niet altijd leuk.

We passen onze planning een beetje aan door de weersvoorspellingen voor morgen, heel de dag onweder met hevige regenbuien, dus moeten we vandaag nog een buitenactiviteit organiseren. Niet zover hier vandaan ligt het land van de Catharen. In een ver verleden hebben we al Peyrepertuse en Carcasonne bezocht, dus nu op zoek naar iets anders. Aan ruines van kastelen geen gebrek hier in de omgeving maar aangezien we er maar eentje willen doen kiezen we voor de meest geprezene.

We vertrekken dus naar de ruïne van Lapradelle-Puilaurens. We moeten voorbij Perpignan, en zoals in elke grote stad zijn er de ochtend-files. We verliezen al bij al maar een 10-tal minuutjes dat viel nog mee. Eens op de D117 richting Foix gaat alles zeer vlotjes. Er zijn natuurlijk de onvermijdelijke rotondes en in de dorpen de vele verkeersdrempels maar zo kan ook de chauffeur nog een beetje van de omgeving genieten. Je kan niet met je auto tot aan de ingang van zo een ruïne rijden. Vanaf de parking moet nog een behoorlijk eind gestapt maar vooral geklommen worden.  De boomwortels doen dienst als natuurlijke treden en dalende tegenliggers vormen nu en dan een prachtig excuus om effen aan de kant te staan en op adem te komen.

Anders is er natuurlijk nog het zo nodige fotomoment. De toegang naar de burcht gaat over een zigzagpad wat een voortreffelijke verdediging mogelijk maakt. Er is een groot plein dat ommuurd is, de uitkijktorens en de kantelen zijn nog in heel goede staat. Een kleiner ommuurd gedeelte bevat vooral de “leefruimtes”. Veel krijgers hebben hier nooit verbleven. In 1259 waren hier een burchtheer, waarschijnlijk zonder vrouw, een slotpriester en 25 bewapende soldaten. Ze werden bijgestaan door heel veel waakhonden. Het slot moest herhaaldelijk standhouden tegen de invallen van Spanje. Afdalen naar de bewoonde wereld gaat iets vlugger maar is een aanslag op de kuitspieren.

Na de picknick trekken we via de “route de vin” naar “Les Orgues de Ille-sur-Têt. Het landschap van de Orgues strekt zich uit als een amfitheater met wanden van 10 tot 12 meter hoge gebeeldhouwde zuilen. Dit natuurfenomeen lijkt onbeweeglijk maar in feite is het voortdurend aan verandering onderhevig. Elke keer als het regent worden er grote hoeveelheden zand meegesleurd. Voortdurend veranderen is relatief. Het heeft ongeveer 5 miljoen jaar geduurd om wat we vandaag zien te verkrijgen. In de wereld zijn nog gelijkaardige landschappen te bezichtigen zoals in Pontis (Alpen) in Cappadocie (Turkije) of in de Bryce Canyon in de USA.

Bijna heel onze rit vandaag volgden we de route de vin, een groen weggetje in de Michelingids, niet de snelste weg maar met prachtige vergezichten. Deze twee uitstappen namen telkens ongeveer twee uur in beslag. Zeer veel stappen waren het niet maar vooral de hoogtemeters van de eerste uitstap maken dat onze beentjes het toch goed voelen.

Op de camping zetten we nog snel ons voorzeil op, slagen nog een paar extra piketten in de grond en elke steunpilaar krijgt nog een extra touw om het voorspelde onweer en de mistral te trotseren.

Voor morgen zien we wel wat er gaat gebeuren. Weersvoorspellingen zijn geen exacte wetenschap. Voor Woensdag en volgende dagen is het weer volle zon en tussen de 25° en 30°.

Vandaag is het een reisdag. We gaan op verkenning in de streek van de “Pyrénées-Orientales”. Onze eerste bestemming is Collioure. We nemen de kortste route, niet de snelste, maar dan moeten we door het centrum van Argeles-Plage. Argeles is een zeer, zeer druk vakantieoord. We hebben hier in 1995 kennis gemaakt met het kamperen! Vandaag barst dit dorp uit zijn voegen.

Maar met veel geduld raken we in Collioure. Hier staat op borden welke parkings er nog vrije plaatsen hebben Veel zijn het er niet. We nemen de eerste die we tegen komen. Na een kwartiertje stappen komen we aan in het centrum. Niet alleen is er dit weekend een soort “open lucht” boekenbeurs er vinden ook een aantal muziekoptredens plaats. Toevallig is het Zondag ook marktdag. Dit veroorzaakt zeker de drukte.  De markt is niet alleen in de straatjes rond het centrum maar ook in de droge rivierbedding. Dezelfde rivierbedding waar we 24 jaar geleden na een wolkbreuk auto’s naar zee zien drijven hebben.

Op de markt kopen we een lokale delicatesse bij de roi van de “Bunyette”. Een zoet-zure droge koek. Het strand van Collioure is een keienstrand, maar daar trekken de zonnekloppers zich niks van aan. Het is zoeken naar een vrij plaatsje. De kerk met zijn speciale klokkentoren is mooi versierd.

Tijd voor een bezoekje aan het kasteel van de Koning van Mallorca. Pas in 1671 kwam deze streek in de handen van de Franse Koning. Het kasteel is helemaal gerenoveerd. De verschillende zalen in dit kasteel worden gebruikt als galerij voor allerlei kunstenaars (twee vliegen in een klap).

Nog een wisjedatje tussendoor. In deze regio, Catalane, kan je gebruik maken van een gratis pass die je in veel bezienswaardigheden korting geeft. BV In Collioure betaalde we 3€ ipv 4€ en voor het fort van Vauban 3€ ipv 5€. Er zijn 64 bezienswaardigheden die een korting geven, we zijn dus nog effen bezig.

Aan de kust is het al 30° dus trekken we de bergen in. Le Perthus een dorp op de grens met Spanje zou een winkelparadijs moeten zijn! De parking staat vol en er komen vanaf het centrum veel mensen met pakjes terug naar hun auto. Eigenlijk is dit dorp aan het verloederen. De chique winkels zijn vervangen door winkels met “real fake” en de horecazaken zijn snackbars. Er wordt wel nog enorm veel alcohol en parfum verkocht. Maar eigenlijk komen we voor het fort Bellegarde. Het fort uit de 17^de eeuw is onderhanden genomen door Vauban en dan kan je je al voorstellen hoe het er ongeveer zal uitzien. Het is lang geleden dat hier nog eens in werd geïnvesteerd! Het onkruid komt overal door. Behalve de hoofdingang zijn de deuren in een zeer lamentabele staat hier is in tegenstelling tot het kasteel van Collioure nog veel werk aan. Hier werd ook een poging gedaan om enkele zalen als expo ruimte te gebruiken maar het resultaat was eerder pover, het fort heeft tot na de tweede wereldoorlog effectief als kazerne dienstgedaan.

Volgende halte is Céret, een middeleeuws dorp op een tiental kilometer van Le Perthus. Hier is het zeer rustig, bijna alles is gesloten op Zondag. We zijn dat niet meer gewoon, maar eigenlijk is dit het normale. Deze cirkelvormige stad heeft een paar speciale attracties: Een zeer mooie kerk en een speciale fontein van de hand van Piccaso. Na al de toeristendrukte van deze morgen is het aangenaam om van deze rust te genieten en door bijna uitgestorven straatjes te kuieren. Tijdens de week vind je hier veel kunstateliers en winkeltjes met moderne kunst terug. Het dorpje heeft dan ook een gekend museum voor moderne kunst en een muziekinstrumentenmuseum.

Na een dagje met meer dan 28000 stappen en vele trappen is het tijd om uit te rusten in ons 5***** hotel plein air. De charmante hostess offreert mij een lekker biertje, nadien mijn favoriete aperitief en een lekkere maaltijd. Meer moet dat niet zijn. fff

Het is al warm om 8 uur in de morgen, ze verwachten dan ook 30 graden vandaag. Er zijn wel wat wolken maar deze verdwijnen snel. Op een vijf sterren camping installeren we dan ook een 5 sterren lounge, ttz met tapijt 😊.

In de voormiddag verkennen we ook de rest van de camping. Er is een rechtstreeks toegang tot het zandstrand.

In het winkeltje kan je, zonder bestellen, brood en ander lekkers van de bakker kopen. Je vindt er alles wat er in een kleine supermarkt te koop is, iets wat gezien het feit dat het seizoen op zijn einde loopt niet overal het geval is. Hier zijn ze nog in “seizoensmodus” inclusief een animatieprogramma en avondshows. Niet dat wij daar zo naar uitkijken maar het kan mooi meegenomen zijn.  Gezien de camping nogal ver van de bewoonde wereld is zijn de prijzen navenant. Alles is een pak duurder dan in Royan.

In de namiddag gaan we met de auto naar Saint-Cyprien-Plage, het lokale Blankenberge. Hier is wel de op twee na grootste yachthaven van Frankrijk. Op de promenade staat het vol horecazaken en winkels.

Ondanks dat het een rustige dag was, een vakantiedag, hebben we toch meer dan 20000 stappen afgelegd.

Deze avond is er internationaal entertainment in de camping. Da dansvloer ligt klaar en er staan geen bloempotten in de weg (alleen voor ingewijden). Dus er is niks dat ons tegenhoudt om de oude knoken te strekken

Om zeven uur is er een toestel dat ons zeer slecht nieuws brengt: “Tijd om op te staan”. We haasten ons langzaam en om iets na 8 uur zijn we klaar om te vertrekken naar Frans Catalonië, Le Catalan. De eerste 60 km volgen we secondaire wegen. Als verloopt vlot, geen files, maar met een max van 80Km/Hr, duizend ronde punten en dorpen doorkruisen aan 50km/hr of soms 30 dan gaat het toch maar langzaam vooruit. Geen enkel probleem op de ring rond Bordeaux en rond Toulouse. Iets na vier uur in de namiddag komen we aan in Barcarès en de camping Le Floride, 5 sterren. De avond voordien waren er nog plaatsen vrij maar aan de receptie kregen we te horen dat het laatste “emplacement” in genomen was door de caravan die net voor ons binnengereden was, een koffietje teveel gedronken onderweg, Oh, ho! Gezien we binnen gereden waren tot aan de receptie konden we met de caravan niet direct keren. Beleefd aan de receptie gevraagd of we op de camping konden keren. De slagboom ging omhoog en we konden een toertje van de camping doen. Het was er zeer, zeer druk, smalle baantjes, alles dicht opeen een zwembad type Centerparks waar de ligzetels zo dicht opeen stonden dat je er nauwelijks tussen kon. Eigenlijk waren we blij dat er geen plaats meer was voor ons. Misschien was het beter dat we een rustiger plaats zouden op zoeken.

Gelukkig was er een alternatief voorzien in Saint-Ciperien-Plage. Slechts 25 km verder. Maar deze keer namen we vooraf telefonisch contact om te kijken of er plaats was. Cala Golo is ook een vijf sterren camping maar in oppervlakte veel groter. De staanplaatsen zijn heel groot 120 à 140 m². We mochten kiezen uit verschillende plaatsen. Na een kleine verkenning kiezen we voor plaats 432 met veel schaduw. Ondertussen is het wel al wat laat geworden en het restaurant sluit om half negen. De installatie van onze voortent zal dus voor morgen zijn.

De ochtend passeert zoals de laatste dagen, relaxed. Maar blijf lezen de dag zal niet saai zijn. Relaxed is trouwens geen synoniem voor saai.

Ons moeilijkste probleem is waar gaan we morgen naar toe. De goesting voor Baskenland is groot maar wat de weersvoorspellers allemaal vertellen voor deze omgeving is niet zo rooskleurig. 100% kans op regen voor Zondag, Dinsdag en Donderdag. De andere dagen ook nog een grote kans op een bui. Temperatuur zal schommelen rond de 20° en dat is dan nog de meest optimistische van de drie Het weer was hier vandaag ook niet schitterend deze morgen heel veel wolken en heel de dag veel wind. Ook in de rest van Frankrijk is het niet zo rooskleurig voor volgende week, behalve aan de Middellandse Zee in de buurt van de Pyreneeën. Daar zal het dus heen gaan. Baskenland zal voor volgend jaar zijn. Barcelona 3 pogingen, Bretagne 3 pogingen voor we er geraakt zijn, we zijn niet moeilijk maar iets mag het toch wel hebben.

In de namiddag zijn we uit de bol gegaan, voor zover onze leeftijd dat nog toestaat. Plezant ouder worden kan je dit ook noemen. In Le Palmyre kan je elektrisch aangedreven mega-grote trottinetten huren om in de duinen en bossen te crossen. Na een test ritje van 75 meter kunnen we vertrekken. Met een batterij van 10 kg op onze rug, vliegen we aan 25km/hr door de bossen. Eerst gaat het langzaam, maar algauw zitten we in 5^de vitesse en volle gas vooruit. De machine van Linda is een opgefokte versie en aan 30km/hr vliegt ze mij voorbij. Via allerlei fietspaden (mooie asfaltweggetjes door de dennenbossen, ver van de auto’s) en sommige secondaire wegen maken we een grote toer. Bijna 2hr later staan we terug aan ons startpunt. Een mooie ervaring, de verhuurder had ons verwittigd dat er heel wat mensen waren die na een tijdje vergaten dat ze met en step reden en dus zonder zadel en dat dit pijnlijke billen gaf. Zover is het niet gekomen maar af en toe bij een stop vergaten we wel even dat we met onze rugzak aan onze step vastzaten.  In de blog is het niet mogelijk om video’s op te laden maar viavia is het mogelijk om een paar filmpjes te bekijken.

Nog rap de nafttank vullen aan goedkope prijs, naar Franse normen toch, zodat we morgen de eerste 400km zonder zorgen kunnen rijden. De voortent, eigenlijk bedoel ik de lounge, afbreken en we kunnen de lokale horeca nog een beetje steunen. Dit was het dan voor onze passage in de Charente-Maritime. Niet de eerste keer dat we hier in de omgeving verbleven (de eilanden Oléron en Ré en Sable d’Olonne) maar nog altijd even aantrekkelijk fff

Deze morgen was het warm genoeg om buiten te eten. De Franse warme bakker had zijn best gedaan en het vrouwtje had voor vers fruitsap en koffie gezorgd. Beter kan een dag niet beginnen. Als dat dan nog gevolgd wordt door een wandelingetje en een koffietje op het terras boven het strand van ons ondertussen bijna stamcafe voor ochtendkoffie is de vakantiestemming niet meer stuk te krijgen.

Deze morgen heb ik wel mijn techniekerspet moeten opzetten. De waterpomp en onze verlengdraad, die dateren uit de vorige eeuw, hadden de geest gegeven. Maar met zo een handige “Harry” is de oplossing nabij.

Deze namiddag het vervolg van de Michelinroute van dag 3 gedaan.

Eerst gaat het richting Mornac-sur-Seudre. Dit middeleeuwse dorp is uitgeroepen tot een van de “Plus beaux village de France”. Van de vele witte huizen en blauwe luiken, volgens Michelin, is niet veel meer te zien. Het zijn smalle straten vol met winkels en bars en restaurants. Er zijn nog een paar kunsthandwerkers te zien, maar meestal zijn het geranten die artikelen verkopen gemaakt op andere plaatsen en neen niet allemaal in China. Twee markante plaatsen zijn “Les halles” uit de 16^de eeuw en de kerk Saint-Pierre uit de 12^de eeuw.

We trekken verder naar La Gripperie-Saint-Symphorien. Hier staat een kerk uit een ver verleden. Alleen staat deze kerk niet in het centrum van het dorp maar in de velden en is alleen bereikbaar via smalle wegen. De kerk kan alleen bezocht worden in Juli en Augustus dus voor het prachtige panorama dat we van uit de klokkentoren zouden hebben moeten we nog eens terugkomen. Zelfs zonder panorama ziet de omgeving er heel mooi uit.

We parkeren onze auto dicht bij de Saint-Pierre-de- Sales in Marenne. De bedoeling is om via de 291 trappen van de kerktoren een zicht te krijgen op het dambord van de oesterparken, de moerassen, de wijngaarden etc. Maar ook hier vinden we een bordje met open in Juli en Augustus. Een lange baan langs Chenal de Marenne is bezaaid met oesterproeverijen en kwekerijen. Zij hebben vooral klanten voor het middagmaal maar om vijf uur is ook hier bijna niks meer open. Het lijkt wel of het leven hier op 1 september stilvalt.

We trekken dan maar naar La Palmyre, de toeristenstad uit de streek. Zeer veel winkels, en horecazaken ook een grote jachthaven. In de omgeving zijn tientallen campings met 4/5 sterren, met super waterparken en alles wat vakantiegangers maar kan plezieren.

Morgen is onze laatste dag in deze streek. Waar we verder naar trekken hangt af van de meteo; alles kan maar regen is niet onze vriend. Plan A is Spaans Baskenland maar voorlopig voorspellen ze daar de volgende 7 dagen alleen regen, morgen nog eens kijken en dan zien we wel dat is het grote voordeel van trektochten met de caravan flexibiliteit en als je in tegenstelling met onze “beginperiode” ook nog het gemak van internet hebt kan je elk moment van gedachte en richting veranderen.

Deze morgen (vroeg) was de zon volop aan het schijnen maar de temperatuur was nogal aan de lage kant 12°C. We zijn dat niet meer gewoon. Maar per uur komen er gelukkig een paar graden bij en om twee uur in de namiddag is het alweer zuchten en puffen van de warmte.

We zijn in vakantie dus staat de langzaam modus aan, ik durf dat nogal eens vergeten. Tijdens de ochtendboodschappen zijn we ook opzoek gegaan naar postkaarten voor de achterban. Gewone postkaarten zijn bijna niet meer te vinden, internet heeft veel overgenomen. Maar gene paniek we hebben er toch nog gevonden kwestie van de allerkleinstenplezier te doen. De vakantiemodus indachtig mag de koffie met zicht op de oceaan niet ontbreken voor we naar de caravan terugkeren voor de “casse croute”.

Daar het nogal warm is en we in vakantie-modus zijn stel ik voor om een fiets te huren en zo naar Royan te gaan. De fietsenverhuurder is echter gesloten en zal niet voor 3 uur terug open zijn. De vakantieganger bij uitstek kan niet wachten en dus gaan we maar te voet langs de kust richting Royan. Op het einde van de dag gaat de stappentellen zo natuurlijk over de 30000. We hebben wel een prachtige wandeling gedaan langs de rotsen en mooie inhammen en baaitjes van de Girondemonding. Nog een voordeel van een wandeling langs het water is de wind die maakt dat de grootste hitte weggeblazen wordt.

In Royan gaan we eerst langs “le Bac” deze ferry over de Gironde naar Pointe de Grave hebben we ongeveer 27 jaar geleden ook genomen op weg naar Hourtin. Dat was nog eens een avontuur met onze twee, toen kleintjes.

In de lokale toeristentrap aan het strand, verplichte pipistop, laten we ons gaan. Het is goed om weten dat een pint goedkoper is dan een Perrier. De prijzen op het Wapenplein zijn goedkoop vergeleken met de woekerprijzen die ze hier durven vragen.

In Royan hebben ze een merkwaardig monument. De Notre-Dame is een ultra-modern bouwwerk uit het begin van de jaren vijftig. You love it or you hate it maar het loont de moeite om te bekijken omdat het wel heel speciaal is. De kerk die in een ellipsvormig schip plaats biedt aan meer dan 2000 personen werd in drie jaar gebouwd. Ze is volledig in beton opgetrokken en heel strak en modern van vorm zowel binnen als buiten.  De glasramen zijn heel speciaal.

Het is vakantie dus duiken we na de wandeling als verfrissing in het zwembad. Ondanks het feit dat er nog veel volk op de camping aanwezig is hebben we het zwembad bijna voor ons alleen.

Vandaag spelen we sponsor van de lokale Horeca volgens de geruchten is het Marokkaans restaurant de moeite waard en inderdaad de geruchten kloppen.

Vandaag het persoonlijk record langslapen in een caravan voor Vrouwen gebroken en staat nu op 08.29. Na het reuze feest van gisteren hebben we natuurlijk ook een grote afwas. Maar met veel warm water en vier handen is deze klus rap geklaard.

Deze ochtend nog rap een bezoekje aan de bakker brengen voor een baguette, mag in Frankrijk niet ontbreken bij een maaltijd. Op een terrasje met zicht op zee genieten we van un grand café au lait. Je ziet dat het toeristisch seizoen gedaan is. Zwembaden en speeltuinen worden afgebroken, er zijn geen redders meer aanwezig en het strand is leeg op een paar gepensioneerden na.

Na de lunch gaan we op weg om een deel van een van de mooiste Michelinroutes van Frankrijk in de buurt van Royan te verkennen. Een eerste stop is Saint-Palais-sur-Mer. Het dorp kreeg zijn huidige naam in 1920 om duidelijk te maken dat het een populaire badplaats was geworden. Er staan prachtige villa’s uit de belle epoque. Aan het einde van het strand loopt de Sentiers des douaniers. Het prachtige douane huis werd gebruikt tot 2006. Vandaag is het een kunstgalerij. Hier zijn wel nog veel toeristen. Aan de drie restaurants op de dijk is het filevorming om een tafeltje te bemachtigen. Vooral het Aquarium en Bob worden overal gepromoot.

We trekken verder langs de kust naar de Phare de la Courbe. Reeds vanaf 1690 spreekt men over “une balise porte-feu”. Vanaf 1860 komt er een eerste vaste constructie in hout. Door de erosie van de duinen is men al aan de vierde constructie toe. Een lieve dame legt ons uit dat er 300 trappen zijn en geen lift en dat de beklimming afgeraden wordt voor mensen met hart-of ademhalingsproblemen, dat er aan de rechterzijde een soort van in(uit)hammen zijn met vensters, die je kan gebruiken om dalers door te laten of om op adem te komen. Op het einde moet je opletten voor je hoofd en de laatste 17 treden zijn eigenlijk een ladder daar kan je niet kruisen., op het einde van die ladder is het niet alleen het hoofd maar ook de rugzak die in de weg kan zitten. Het uitzicht boven is prachtig en de moeite zeker waard, 5000ha dennen, eiken en de oceaan. Ook de koepel van de vuurtoren is een kunstwerk op zich, vanop het strand hier zie je hem staan maar je kunt je niet voorstellen dat hij zo mooi is Er staat wel zeer veel wind boven, dat is waarschijnlijk de reden waarom er beneden bij de lieve dame zoveel hoedjes liggen. Na het bezoek aan de vuurtoren kan je ook nog een kleine tentoonstelling over de bouw etc bezoeken.

We rijden verder naar de monding van de Seudre. In Le Tremblade houden we halt bij de kleurrijke cabannes van de oesterkwekerijen. We hebben wel de indruk dat een deel ervan (de kleurrijkste en de best onderhouden) niet meer als oestercabanne maar als vakantiehuisje gebruikt worden. Tijdens deze halte moeten we natuurlijk ook even proeven van de verse oesters die hier aan land worden gebracht. De platte oesterboten varen hier constant aan met hun lekkere waar Vroeger was de prijs/stuk en waren er 13 in een dozijn. Vandaag is alles in Kg.

Zaterdag waren er nog ongeveer 20 gele hesjes om ons te begroeten als we Royan binnen reden, vandaag niemand gezien.

Het is tijd om af te sluiten want de chef is klaar voor den aperitief. a