Vandaag het persoonlijk record langslapen in een caravan voor Vrouwen gebroken en staat nu op 08.29. Na het reuze feest van gisteren hebben we natuurlijk ook een grote afwas. Maar met veel warm water en vier handen is deze klus rap geklaard.
Deze ochtend nog rap een bezoekje aan de bakker brengen voor een baguette, mag in Frankrijk niet ontbreken bij een maaltijd. Op een terrasje met zicht op zee genieten we van un grand café au lait. Je ziet dat het toeristisch seizoen gedaan is. Zwembaden en speeltuinen worden afgebroken, er zijn geen redders meer aanwezig en het strand is leeg op een paar gepensioneerden na.
Na de lunch gaan we op weg om een deel van een van de mooiste Michelinroutes van Frankrijk in de buurt van Royan te verkennen. Een eerste stop is Saint-Palais-sur-Mer. Het dorp kreeg zijn huidige naam in 1920 om duidelijk te maken dat het een populaire badplaats was geworden. Er staan prachtige villa’s uit de belle epoque. Aan het einde van het strand loopt de Sentiers des douaniers. Het prachtige douane huis werd gebruikt tot 2006. Vandaag is het een kunstgalerij. Hier zijn wel nog veel toeristen. Aan de drie restaurants op de dijk is het filevorming om een tafeltje te bemachtigen. Vooral het Aquarium en Bob worden overal gepromoot.
We trekken verder langs de kust naar de Phare de la Courbe. Reeds vanaf 1690 spreekt men over “une balise porte-feu”. Vanaf 1860 komt er een eerste vaste constructie in hout. Door de erosie van de duinen is men al aan de vierde constructie toe. Een lieve dame legt ons uit dat er 300 trappen zijn en geen lift en dat de beklimming afgeraden wordt voor mensen met hart-of ademhalingsproblemen, dat er aan de rechterzijde een soort van in(uit)hammen zijn met vensters, die je kan gebruiken om dalers door te laten of om op adem te komen. Op het einde moet je opletten voor je hoofd en de laatste 17 treden zijn eigenlijk een ladder daar kan je niet kruisen., op het einde van die ladder is het niet alleen het hoofd maar ook de rugzak die in de weg kan zitten. Het uitzicht boven is prachtig en de moeite zeker waard, 5000ha dennen, eiken en de oceaan. Ook de koepel van de vuurtoren is een kunstwerk op zich, vanop het strand hier zie je hem staan maar je kunt je niet voorstellen dat hij zo mooi is Er staat wel zeer veel wind boven, dat is waarschijnlijk de reden waarom er beneden bij de lieve dame zoveel hoedjes liggen. Na het bezoek aan de vuurtoren kan je ook nog een kleine tentoonstelling over de bouw etc bezoeken.
We rijden verder naar de monding van de Seudre. In Le Tremblade houden we halt bij de kleurrijke cabannes van de oesterkwekerijen. We hebben wel de indruk dat een deel ervan (de kleurrijkste en de best onderhouden) niet meer als oestercabanne maar als vakantiehuisje gebruikt worden. Tijdens deze halte moeten we natuurlijk ook even proeven van de verse oesters die hier aan land worden gebracht. De platte oesterboten varen hier constant aan met hun lekkere waar Vroeger was de prijs/stuk en waren er 13 in een dozijn. Vandaag is alles in Kg.
Zaterdag waren er nog ongeveer 20 gele hesjes om ons te begroeten als we Royan binnen reden, vandaag niemand gezien.
Het is tijd om af te sluiten want de chef is klaar voor den aperitief. a
Kampeer vakantie 2019 